De herfst driedaagse, geen officieel evenement van wielervriendenclub den Duiker,  voerde ditmaal naar de zuidelijke Eifel, Bitburg. Uiteraard bekend van de brouwerij van het BitburgBier. De belangstelling was dit jaar overweldigend, maar liefst 16 fietsers waren aangemeld en twee begeleiders zouden meegaan. Twee busjes met aangekoppelde bakken vol met fietsen en koffers vertrokken dan ook in de ochtend van vrijdag de 2^e september naar de Eifel. Onderwijl was in hotel Louis Mueller alles in gereedheid gebracht om de invasie uit Nederland te ontvangen. De bagage verdween in de hotelkamers en de fietsen werden vakkundig gemonteerd, hier en daar nog een drupje olie om de rolweerstand te minimaliseren. Boterhammetje in het staan, pilletje hier en een zalfje daar, maar rond twaalf uur zette het peloton zich in beweging in wat later voor de meesten de zwaarste etappe zou worden. En dat was geen onjuiste voorstelling van zaken, de temperatuur en de hellingspercentages waren daarvan de oorzaak. Wat problemen met de navigatiesystemen maakten dat de route soms afweek van de planning. Hoofdschuddend stond de plaatselijke bevolking langs de weg, we waren ‘verruckt’ dat we die helling namen. Het stijgingspercentage hebben we niet meer opgemeten maar als zelfs een enkeling compleet omkiept om vervolgens de weg te voet te nemen, dan is het echt steil. Aan het eind van die beklimming volgde een route door een bos waar men zich gewoonlijk per mountainbike verplaatst. Uiteindelijk kwam het pad weer op de route uit en kon er weer stevig doorgefietst worden. De temperatuur was inmiddels nog meer opgelopen, tegen de dertig graden (in september) en het was een hele klus om voldoende water aangevoerd te krijgen. De verzorgers John en Frans wisten in een plaatselijke supermarkt de halve voorraad mineraalwater op te kopen, gelukkig maar, want anders waren er heel wat renners uitgedroogd. Het laatste deel van de route voerde terug naar Bitburg en was merendeels vals plat naar beneden. De kruissnelheid liep hier op richting de veertig! Ja, begrijpelijk, want aan het eind van het traject wachtte een verfrissing; Bitte 18 Bit.

De vrijdagavondetappe

Het avondprogramma startte met een voortreffelijk diner in de een achterafkamer van het hotel. We werden prima verzorgd door Julia en haar collegaatje. Regelmatig werd er geïnformeerd of alles naar wens was en beide meiden renden zich de longen uit het lijf om drank en spijzen aan te voeren. Pluim voor deze Deutsche Gastfreiheit. De koffie was niet te pruimen maar voor koffie ga je ook niet naar Bitburg. Daar drink je toch liever Bit of wijn. Tja, wat doe je als je goed getafeld hebt na een slopende etappe met veel vochtverlies. Dan ga je vroeg op bed of naar de Stube. De meesten kozen voor optie twee maar de anderen waren verstandiger. Wat de bedzoekers verder gedaan hebben is onbekend maar de stappers belandden in een bar waar kennis werd gemaakt met een plaatselijk schone. Haar naam? Je kunt het op veel manieren uitleggen en uitspreken maar ik hou het hier op Kitela.

De meid heette eigenlijk Gisela maar dat kwam er maar niet uit. Deze madam had haar roeping duidelijk gemist maar wat ze zeker niet voor beroep had moeten kiezen was Gastfrau in een Stube. Noem het op, bewaker van een EU grens gewapend met gummiknuppel, examinatrice voor een rijopleiding, name it, maar niet herbergierster. Zelfs een behulpzame blik in de richting van een aftands TV toestel waar het beeld iets weg had van een knipperlicht kwam een Duiker op een fikse uitbrander te staan. Misschien dat die storingen wel goed uitkwamen want toen van Persie de elfde bal in het netje van San Marino bezorgde, werd het zelfs in het café even stil. Alleen Kitela vond het maar niks en vergeleek das Nationalmanschaft van San Marino met het tweede van Bitburg. Enfin, uiteindelijk smaakte het bier toch, ook al kostte het tappen ervan een eeuwigheid. Bitte sechs Bit (de rest was al pleitte).

Dag twee, de Koninginnerit

Dag twee, de voortekenen waren redelijk beangstigend, (zeker voor de mannen-met-de–mindere-kilometers-in-de-benen) Ruim honderdtwintig kilometer, ruim 1200 hoogtemeters en een landschap zonder al te veel vlakke stukken, een temperatuur die weer zou oplopen richting de dertig graden en geen massage de avond voor de rit, alleen een Bit spoeling. Vol goede moed werd er om negen uur gestart. Het ontbijt was weer goed verzorgd en er werd flink gebunkerd om de hongerklop te slim af te zijn. De navigatie van Peter was voorzien van nieuwe batterijtjes en software dus karren maar. De Eifel is een mooie streek en het landschap is een beetje vergelijkbaar met de streek rond Vijlen, alleen zijn de hellingen drie keer zo hoog een drie keer zo lang. Kilometers achter elkaar dalen en daarna soms vijf kilometer aan een stuk klimmen om de volgende heuvelrug te bedwingen. Op het laatst heb je dat zelfs niet meer in de gaten. Verstand op nul en trappen maar, af en toe dankbaar kijken naar het tripeltje, ook al heeft niet iedereen dat nodig. Sommige Duikers hebben helemaal geen versnellingen nodig, maar dit terzijde. De streek is bijzonder populair bij Bikers en dat merk je. Motoren links, motoren rechts, motoren tegen, motoren achter, soms onvriendelijk want gevaarlijk passerend, soms staan ze zelfs te zwaaien en je aan te moedigen langs de kant van de weg (echt waar, ik heb het zelf gezien). Net zoals die bruidsstoet van tientallen Mercedessen, waar de bruidegom en het bruidje enthousiast in hun cabrio naar al die zoevende Duikermannen toeterden. Wat graag waren we naar de receptie gegaan, maar ja, het was nog te vroeg voor ein Bit.

Gelukkig had de verzorging voldoende water ingeslagen en dat was meer dan welkom. Voor de lunch werd er een stop ingelast in een wespennest. Maar het waren vriendelijke beestjes die alleen op de cola afkwamen, voor zover bekend is er niemand gestoken. Toch werd er driftig jacht op gemaakt, voor elke gemepte verschenen er twee verse. De Strammer Max en de toast Hawaii smaakten voortreffelijk. De koers werd vervolgd door een prachtig natuurgebied over een mooi aangelegd fietspad, de Kyllburger Radweg. Speciaal aangelegd voor fietstoeristen maar voor de normen van de organisatie (Pie) veel te vlak. Maar ja, die hellingen zouden daarna nog wel komen ook al werd ons verzekerd dat de route na de stop alleen maar bergafwaarts zou gaan. Viel dat even tegen, het aantal hoogtemeters oversteeg de planning ruim. Maar op een of andere manier was dat toch te doen. Van tevoren werden de plekjes in de bezemwagen al gereserveerd: ‘meer dan drie kunnen er niet in’ maar er werd nauwelijks gebruik van gemaakt. Zo bleek de vrees voor de zwaarte van de etappe ongegrond en was het simpelweg een mooie rit. Na vele uren op het zadel bereikten we uiteindelijk rond half zes Bitburg. Tot onze grote verrassing was daar een optreden geweest van de Koninklijke Harmonie van Heer aus Maastricht.  Helaas waren de instrumenten al gedemonteerd en ingepakt anders hadden ze ons zeker een serenade gebracht. Maar ja, de harmonie was al in de fase aangekomen van Bitte 60 Bit.

De zaterdagavondetappe

Over het avondeten kunnen we kort zijn, het was weer erg lekker, goed verzorgd en  gezellig, dankzij Julia van hotel Louis Mueller en Pie die dat weer prima geregeld had. Het GasseStrepperFest was in volle gang en de temperatuur was van dien aard dat het hele gezelschap op het marktplein in de open lucht plaats nam. Onder het genot van een Bit of een bitje meer, werd het avondprogramma ingezet. Al snel werden er liederen ingezet en menig aanwezige moet zich op een Oktoberfest in Beieren gewaand hebben. Het simpele feit dat Kitela de tap bediende, verhoogde de feestvreugde bij het merendeel van de Duikers. Maar ja, als je plezier hebt, vertroebeld je kritische blik. Gedurende de avond verschenen er nog wat meidengroepen met een aanstaand bruidje in hun midden om het vrijgezellenbestaan af te sluiten. Veel plezier en lol en veel oog voor de aanwezige, loslopende manschappen. Voor een paar euro boden ze een drankje of een slokje Sekt. Een foto en een kusje van de aanstaande bruid zat in dit all-in pakket. Echt een koopje, maar niet voor eenieder weggelegd, ze kozen bewust de knappe fietsers uit, ook ongeschoren. De avond liep ongemerkt over in de nacht en met een bezoekje aan de plaatselijke discotheek met de tropische naam Coco bar werd de dag afgesloten. Voor zo’n avondetappe heb je geen Mart Smeets nodig.

Sluitingsrit

Als je met wat vriendjes naar een Cocobar gaat en de leiding is erbij (Pie) dan is dat boffen de dag erna. Hij gaf aan dat we het rustig aan mochten doen want die alcohol moet er toch eerst uit. Gelukkig begon de rit met een vijf kilometer lange afdaling door het prachtige landschap. Daarna werd al snel duidelijk dat het rustig aandoen niet van toepassing is, want de hellingen blijven als ze zijn, je moet toch naar boven. De rit voerde in oostelijke richting langs een grote Airforce basis van het Amerikaanse leger. Daar konden we constateren dat ze van het geld dat Obama had gestuurd geen helikopters maar stiekem golfkarretjes hadden aangeschaft. Die gaat dat toch niet controleren, moeten ze gedacht hebben….

Dat de Duitse overheid ook durft te investeren is te merken aan de vele windmolens die het landschap (ont-)sieren. Ook enorme zonne-energiecentrales zo groot als een voetbalveld zijn daar aangelegd. De rit voerde naar een gebied wat bekend staat als de Vulkan Eifel. Hoewel we goed gezocht hebben, hebben we de krater niet kunnen vinden. De aarde in het bosrijke gebied is zo rood als rode lava, vandaar de naam denk ik. Deze rit was in mijn optiek de mooiste, 67 km door een prachtig bosrijk glooiend landschap met goede wegen en weinig verkeer, althans op de zondagochtend als half Duitsland op een oor ligt. Uiteindelijk werd voor de laatste keer Bitburg bereikt en kunnen we terugkijken op een paar mooie fietsdagen, heerlijke temperaturen, geen drup regen en een opperbeste stemming. Snel naar het terras om na te praten: Bitte ein Bit.

Naar huis

Dan komt toch het onvermijdelijke moment dat de thuisreis op het programma staat. De fietsen werden weer vakkundig gedemonteerd en ingepakt, de koffers gevuld, de Duikers geboend en geschrobt. De karavaan verlaat de Sud-Eifel en bereikt rond half zes het vertrekpunt in Heer. De meeste dames zijn op komen draven om de verhalen aan te horen en onder het genot van een hapje en een drankje wordt deze driedaagse afgesloten. Het was wederom een zeer geslaagd evenement zonder noemenswaardige wanklank, tot in de puntjes verzorgd door de man die dat als geen ander kan: Pie. En uiteraard was dit alles ook niet mogelijk geweest zonder de bemanning van de volgwagens, Frans en John. Na het uitspreken van alle dankwoorden, ook aan de navigator Peter, sluiten we de avond af met de woorden aan de kastelein van het Vloot: Bitte ein Brand.

Overige foto's zie fotopagina

Paul

Driedaagse 2011 naar Zeeland

Als jongste lid van de vereniging (sinds april) kon ik als laatste een startbewijs bemachtigen voor de meerdaagse trip naar Zeeland. Tijdens de reguliere tochten al lekker gemaakt en door de mailtjes van Pie Moonen op de hoogte gehouden, kijk ik er in deze kwakkelzomer al naar uit.

Maandag 1-8 om 20 uur hebben we vergadering met als belangrijkste punt de informatie omtrent onze trip. Vertrektijd – aankomst – benodigdheden – afgeven koffer – brengen fiets – het eten – etc. komen aan bod. We krijgen na de vergadering de informatie ook nog eens per mail daar 3 vakantiegangers niet aanwezig zijn. Na de rondvraag en sluiting worden de nieuwelingen door “sterke” verhalen informeel op de hoogte gebracht. Verhalen die nergens terug te lezen waren en ook na dit verslag niet terug te lezen zijn. Afgesproken is om op woensdag 10-8 de fietsen en koffer bij Frans af te leveren. Ik schrik bij het zien van het formaat koffer van enkelen. Fietsen die in moltondekens staan (ik snap nu waarom niet iedereen komt fietsen als het regent).

Op donderdag 11-8 zullen John en Frans met de bus gevuld met koffers, fietsen en foerage kwartier gaan maken in Arnemuiden waar kampeerboerderij ‘De Kruitmolen’ 2 nachten onze verblijfplaats wordt. Wij zullen per trein reizen. Om 18.45 is iedereen aanwezig op het station waar om 18.56 uur exact de trein naar Eindhoven vertrekt. Overstappen in Eindhoven, Tilburg en Roosendaal waarna we om 22 uur in Middelburg aankomen. Helaas niet allemaal daar Perry in Eindhoven vanwege een sigaretje de aansluiting mist. Hij arriveert een half uur later. Nog een afzakkertje en  iets langer wachten op de taxi’s zoeken we in de kampeerboerderij ons bed op. Morgen om 8 uur ontbijt.

Vrijdag 12-8.

Om 8 uur staat iedereen paraat om te eten. Helaas nog even wachten op de broodjes daar deze pas om 8 uur gehaald konden worden. De starttijd wordt daardoor 9.15 uur. Er wordt stevig doorgereden. Hier en daar de Tom Tom van de bus opnieuw instellen omdat zij niet overal met de bus  ogen komen. Tot de 1^e stop na 40 km, 1 lichte aanrijding/val  van de familie Quaden. (Hebben het bijgelegd tijdens het samen voorop rijden). Meteen een lekke band van Hub Moonen. Gelukkig waren dit de enige voorvallen tijdens de hele rit. De lunchstop in Renesse was goed verzorgd. Wat tijdens deze rit ook meespeelde was het steeds beter wordende weer. Fietsen in de zon heeft toch wel iets meer dan het grijze weer bij de start. De laatste stop in Middelburg kunnen we opdelen in 2 stukken. Terras 1 à lauw bier, eentje en verder zoeken. Terras 2 à prima. Op dit 2^e terras werd de koelbox met de versnaperingen klaargemaakt door Pie op tafel gezet. Veel bekijks van het winkelende Zeeuwse publiek. Kaas – worst – roggebrood met rommedoe en stroop worden door Pie vakkundig klaargemaakt. Na enkele verfrissingen de laatste 8 km naar Arnemuiden om ons te verfrissen en terug naar Middelburg te gaan voor het diner en een paar consumpties. Het totaal aantal kilometers voor deze dag is 130.  Eten was goed en verder zal er van deze avond niets op papier verschijnen. ( je weet maar nooit, alles kan tegen je gebruikt worden.) 

Zaterdag 13-8.

De broodjes zijn op tijd. Renners ook. Na ontbijt en opruimen worden de koffers in de bus geladen en vertrekken we voor de trip die ons via Vlissingen - waar we het veer nemen naar Breskens – naar onze lunchstop in Hulst zal brengen. De dag begint grijs en tegen de tijd dat we in Vlissingen op het veer stappen regent het. We zijn de bus een tijdje kwijt, niet iedereen heeft alle regenspullen uit de bus genomen. Net voordat we de bus weer treffen de 1^e lekke band van Peter. Hij zou er vandaag nog een krijgen evenals Hennie en Marc. De lunchplek  was ideaal voor de fietsen, deze konden we veilig op het winterterras kwijt. Na de stop verder naar Antwerpen, daar wordt het weer een ietsje beter, het regent niet meer. Om van de stoep weg te blijven zitten we naast de tramrails. Valpartij van Pie met bloedende knie en vrijwel op hetzelfde moment iets verder naar voren van Jos. Hij houdt er gekneusde ribben van over. In Antwerpen bus en rijders weer even gescheiden daar wij als fietsers een andere tunnel kunnen nemen dan de bus en dus ook eerder een terras gevonden hebben waar Pie zijn kunstje van de dag ervoor nog een keer kon uitvoeren. Het aantal kilometers voor vandaag zijn er 108. Na het inchecken in de jeugdherberg en een fijne douche, gaan we naar de Grote Markt voor het avondeten. Goed restaurant. Na het eten verkennen we nog een paar staminees, waarna we in 3 partijen richting jeugdherberg gaan en het bed opzoeken. 

Zondag 14-8

Na een korte nachtrust is het weer tijd om in te pakken en na het ontbijt de spullen in te pakken en onze laatste rit vanuit Antwerpen naar Heer te starten. In de stad is er al de eerste lekke band te vermelden, Willy is blijkbaar door het glas gereden. Helaas niet de enige lekke band vandaag, er zullen er nog 5 volgen, voor Peter 2X, Pie, Jos en Hennie. Stad uit was een hele onderneming, het eerste half uur hebben we 7 km afgelegd. Verder tijdens de rit wordt het steeds rustiger qua verkeer en de omgeving wordt steeds vriendelijker evenals het weer. De stop in Lummen is op een leuk pleintje waar we een goede lunch voorgeschoteld krijgen. De eigenaresse doet en passant ook nog even onze natte spullen droogkuisen. Na het maken van de groepsfoto wordt de trip verder naar het thuisfront vervolgd. Het parcours wordt een stuk glooiender. Een korte stop bij Kasteel Alden  Biesen om te bellen en de laatste warme kledingstukken uit te trekken. Het zonnetje begeleidt ons tijdens het laatste stuk tot Heer. Bij café “T Vloot wacht na bijna 140 km de aanhang ons op en na de omhelzingen en kussen is het tijd om de bus uit te pakken. Er bestaat nog de mogelijkheid om een stukje vla met kop koffie te nuttigen en eventueel het vochtverlies aan te vullen. 

Voor mij als rookie was het een hele mooie ervaring. Op een andere manier binnen de vereniging met anderen kennisgemaakt. Complimenten aan het adres van  de begeleiding Frans en John die als kookstaf en mecaniciens hebben moeten afzien. De leiding Pie, Peter en Perry die routes, stopplaatsen, overnachtingsplekken en restaurants hebben uitgezocht. Natuurlijk maten op de fiets niet vergeten die er een gezellige trip van hebben gemaakt met toch bijna 400 km fietsen. Een programma dat staat als een huis waar maar één opmerking van toepassing is en wel:

DE KOMPLEMINTE.

Hans  - Boretti - Nelissen

Criterium 2011

Het criterium 2011 is dit jaar gewonnen door Guido Capponi, hieronder een korte foto-impressie

Cote de la Redoute

Zaterdag 30 juli hebben we met 9 renners de Cote de la Redoute beklommen, chapeau voor deze mooie prestatie, voor Jan en Huub was het de eerste keer dat ze deze berg beklommen.

De laatste meters van Jan	......en van Huub

Ronde van Wolder

STELVIO PAS : CIMA COPPI 

Er zijn momenten in je leven wanneer je denkt, waar ben ik aan begonnen. Dit verhaal (geschreven voornamelijk vanuit mijn gedachten) is er een van. Ieder jaar zijn er binnen FC Den Duiker leden die zich geroepen voelen de jaarlijkse buitenlandse trip te organiseren. Op ons netvlies staat nog in 2009 de Mont Ventoux en 2010 Milaan – San Remo. Deze verhalen doen nog wekelijks de ronde in ons Peloton op dinsdagavond en zondagmorgen. Dit jaar was er een organisatie die een geweldige trip heeft georganiseerd naar Mallorca. Ook hier waren de ervaringen zeer positief en zullen ook nooit meer vergeten worden. Door redenen zoals vliegangst en gekozen periode, zijn een aantal mensen die normaal mee doen, niet mee kunnen gaan naar Mallorca. Daarom is op de achtergrond een groep gevormd die een andere trip voor ogen had, nl de Stelvio Pas alias Stilfserjoch. 2760 Meter hoog met een lengte van ongeveer 24 km en een gemiddelde van meer dan 7%. De Cima Coppi van de Giro. Dit betekent de hoogst beklommen berg tijdens de Giro, genoemd naar Fausto Coppi. De Stelvio Pas is een trip die al regelmatig aangehaald is, maar iedere keer is uitgesteld, tot juni 2011.  

In de voorbereiding zijn diversen mensen benaderd om deel te nemen. Uiteindelijk bestond de groep uit de volgende personen. Jef Thoma, Guido Capponi, Jean Geelen, David Kurensky, Tarik Iplik, Ralph Knubben en Ralph Bons. Deze 7 wilden de uitdaging wel aan gaan. Velen van deze groep hebben daarom ook specifiek getraind om de pas te bedwingen. En route hebben we renners gesproken die de pas beklommen hadden, veel verhalen hebben we gelezen op Internet, vele films gezien op Youtube met allen de conclusie dat het een zeer zware beklimming zou worden. Door verschillende redenen kwamen er helaas net voor de Stelvio trip een aantal afmeldingen, waardoor de groep nog maar bestond uit 4 personen. Jef, Guido, Jean en Tarik. 

Dan is het eindelijk zo ver.

We zijn allemaal op eigen houtje richting ons verblijfadres in Prato allo Stelvio gegaan, naar Camping Sägemühle. Guido en Tarik met hun caravan, Jean met de camper en Jef naar een penthouse. Overigens mogen we niet vergeten dat onze steun en toeverlaat ook aanwezig was. De vrouwen en kinderen waren er ook bij. Deze hadden nl de belangrijke taak ons tijdens de beklimming te voorzien van vers water, eten en evt. nieuwe banden tijdens het lek rijden. Omdat Guido en ik eerder op de camping waren hebben we de pas met de auto genomen om punten te noteren voor de vrouwen, waar ze konden staan. Het idee was dat Anita en Marij samen een auto hadden en Lili en Joyce. Dit vanwege het feit dat Guido en Jean de betere klimmers zijn en Jef en ik met alle respect de “iets” wat mindere. Eenmaal boven op de top na een zeer indrukwekkende rit, kwam het hoge woord eruit. De dames vonden het te gevaarlijk om zelf naar boven te rijden. De 48 haarspeldbochten, de diepe afgronden en het tegenliggende verkeer waren eerlijk gezegd te gevaarlijk. Ook dit was even een domper (net zoals het afmelden van onze fietsvrienden), gezien de weersomstandigheden. Tussen beneden en boven zat vaak een temperatuursverschil van meer dan 14 graden.  

Dan kunnen eindelijk de trainingsritjes gaan beginnen. Ritten richting Meran, De Resschenpass, stukken van de Stelvio. We doen vanalles om onze benen in conditie te brengen. Jean is zelfs aan het twijfelen om zijn Mountainbike te nemen, omdat hij zo onder de indruk was tijdens zijn autorit naar boven. 

Het is 13 juni en we willen een trainingrit plannen om 10.00 uur, maar helaas door de regen is deze uitgesteld tot na de middag. Een geluk bij een ongeluk omdat we de dag ervoor met zijn allen flink huis hadden gehouden en er een super gezellige avond van gemaakt hadden met de nodige drank. Voor de geïnteresseerden is hier een mooie film te zien waar onze Jef zijn Chardonnay aan het promoten is. Het blijft de hele morgen regenen, maar we willen toch wat doen, dus besluiten we gewoon te vertrekken na het middaguur. Regen of niet. Dit tegen onze principes. Snel eten we allemaal een broodje vullen 1 bidon met wat water en maken ons klaar voor een ritje van ongeveer een uur. Doel was om de Stelvio op te rijden om nogmaals de benen op spanning te krijgen en dan te dalen.  

Lachend komen we bij de beginstreep van de Stelvio, praten wat over het overschot aan wijn, bier en Aperol en beginnen wat te klimmen. Het is koud en het regent nog steeds. Dan zien we snel dat iedereen zijn eigen tempo pakt en dat we niet meer praten. Toch wel zwaar dat begin. Na een hele tijd te klimmen (10 km) krijg ik (en later begreep ik ook Jef) het idee om te tocht voort te zetten. Waarom nog een keer zo gek zijn om de afgelopen km’s  nog een keer af te leggen. Guido verklaard me voor gek, gezien de tocht die voor me ligt en wetende dat we geen eten en drinken bij ons hebben. Dan wordt er door Guido en Jean een plan gemaakt. Ervaren klimgeit Jean blijft bij Jef en bijna 49 jarig talent Guido blijft bij zijn neef Tarik. Ze spreken af om ons te helpen zo lang we willen klimmen en ook dat wanneer we willen stoppen samen afdalen. Het wordt kouder en kouder en het regent steeds harder. We zijn allen doordrenkt en Guido en Jean hebben het erg koud. Ze fietsen nl onder hun kunnen en wachten vaak in 1 van de 48 haarspeldbochten om schreeuwend en aanmoedigend Jef en mij naar boven te krijgen. We komen in het bos. Wat ziet het er allemaal somber uit met zo’n weer. Er zijn nauwelijks fietsers, auto’s of motors te bekennen. Alleen maar die gekken uit Heer. Steeds maar denken aan die volgende bocht, want dan zijn we weer wat korter bij de top. We zien ze voor ons 48, 47, 46 dan heel lang niets zo verder tot bocht 24. Hier hebben we inmiddels 18 km geklommen. Je komt niet in je ritme omdat er flinke steile stukken in zitten maar ook momenten waar je bijna vlak rijdt. Vanaf bocht 24 begint de ellende. Je weet dat je nog 6 km moet, maar je ziet ook de top en die is nog heel ver van je af. Psychisch doet dit heel wat met een mens die er helemaal door zit. Ik heb al vanaf km 4 pijn aan mijn rug en heb bij bocht 24 al meerdere keren gedacht te stoppen. Guido schreeuwt me erdoor en zegt dat hij bij bocht 20 gaat staan en dat we dan opnieuw de balans opmaken. Jef is al verder en voelt kramp aankomen. Maar ook Jef is met zijn 61 jaar niet klein te krijgen en gaat door zijn doorzettingsvermogen door. Hij moet en zal zoals afgesproken met Tarik boven komen. Ik verwacht dat Guido bij bocht 20 staat, maar hij is verder gereden naar bocht 19. Nu schreeuwt hij, dat ik verder moet naar 14. De verjaardag van mijn zoon (14 juni jarig, de dag erna). Jean zit nog steeds bij Jef. Wat een super goed plan van hun om ons boven te krijgen. Zo komen we uiteindelijk bij bocht 3 die gevoelsmatig een stijgingspercentage van meer dan 20% heeft. Maar ook daar komen Jef en ik door, totdat we boven komen. Allen zijn we tot op het bot nat, zwaar onderkoeld, maar euforisch. Mn Jef en ik, want we hadden echt niet gedacht tijdens de autorit om boven te komen. Dit is naar mijn idee het voorbeeld van groepsbelang.. De groep is samen boven gekomen. Ons doel van deze hele reis.  Nu begrijp ik de woorden tijdens een Tour de France als men zegt dat ze 3 keer zijn gestorven. Nou ik denk dat ik wel 20 keer ben gestorven. Mensen die mij kennen uit mijn voetbalperiode, weten dat ik niet de meest actieve voetballer was. Geen trainingsbeest en wel vaker lui ben genoemd. Heb door drukke omstandigheden niet veel kunnen fietsen. Veel te weinig eigenlijk voor zo’n beklimming. Maar kan met trots zeggen dat ik het heb gehaald. Ook Jef is niet een ervaren fietser. Buiten de Vogezen en onlangs Mallorca heeft hij niet veel meer gezien dan de Limburgse heuvels. Daarbij de respectabele leeftijd van 61 jaar. Ook hier nemen we onze pet af. Ook Jef is meerdere keren gestorven op zijn fiets. 

Waar ik deze dag nog het meeste respect voor heb gekregen is de opoffering van Guido en Jean. Hun eigen belang even parkeren en ervoor zorgen dat Jef en ik maar boven komen. Heren nogmaals onze grote dank hiervoor. 

Na boven wat gedronken en gegeten te hebben begint nog een grote uitdaging. De afdaling. Omdat we ongepland de Stelvio hebben beklommen, hebben we ons niet kunnen voorbereiden op oa de kleding. Mn Jef die in zijn zomertenue naar boven is gegaan is onderkoeld. We hebben uit armoede maar vuilniszakken aangetrokken om wat tegen de wind te doen. Handschoenen gekocht om onze hadden welke we niet meer stil konden houden te warmen, zodat we in de remmen konden knijpen. Ook hier spelen de 48 haarspeldbochten een grote rol. Het is spekglad en er zijn af en toe auto’s. Eenmaal beneden aangekomen stonden de vrouwen klaar en hebben we een warm onthaal gekregen. We zijn allemaal lekker lang warm gaan douchen en zijn op het gemak het hele verhaal gaan vertellen aan de vrouwen die met bewondering hebben liggen luisteren.  Mijn doel en fietsgebeuren zit er dan op. Ik heb nl de kinderen bij me en wil samen met hun en mijn vrouw leuke dingen doen. 

Wat we al hadden kunnen verwachten wordt werkelijkheid. Guido en Jean willen in hun eigen tempo de Stelvio nog een keer doen. Guido doet het op de 14^de juni. Op zijn verjaardag. Hij komt boven in een geweldige tijd van 2 uur en 10 min. Jean plant zijn beklimming op de 15^de. Verbazingwekkend is dat Jef hersteld is en voor de 2^de keer in 3 dagen tijd de Stelvio wil beklimmen. Ongelooflijk wat er gebeurt, terwijl ik lekker aan het zwembad in de zon lig. Ook Jean zet een geweldige tijd neer van 2 uur en 18 min. Het leuke van dit is, is dat we hierdoor nog de mogelijkheid hebben om wat te filmen boven als Jef boven komt (klik hier) en nog wat foto’s kunnen maken.  

Samengevat een ervaring die we nooit meer zullen vergeten. De Stelvio pas is zeer zeker een aanrader. Denk ook goed voor een buitenlandse trip voor Den Duiker. Alleen zou ik adviseren om dan in Bormio te slapen. Dit ligt centraler voor oa ook de beklimming van de Gavia en de Mortirolo. 

Tarik Iplik

Juni 2011

De overige foto's staan op de fotopagina

 

Ja, het is weer prijs !!

Had ik in februari na een zware val 3 schouderbanden gescheurd waarvan ik nog steeds last heb, 10 juni was het weer zover.

Bezig met een trainingsrondje kwam ik uit bij het fietspad van Margraten naar Gulpen, dit fietspad is net buiten Margraten vrij slecht o.a. door de wortels van de bomen, ik rij hier dus vrij voorzichtig uit veiligheid. Hoorde ik plots een bromfiets achter mij, ik gaf hem aan dat hij wat rustig aan moest rijden i.v.m. het slechte pad, hij blijft even achter mij en plots gaat hij mij passeren (wat helemaal niet kon ), naast mij gekomen geeft hij mij een flinke duw ik verlies mijn evenwicht en ga over de kop. Ik schreeuwde nog naar hem om mij te helpen maar hij reed gewoon door. Ik zag nog net dat er een duopassagier aanwezig was, hierna werd het mij even slecht en ben gaan liggen aan de kant. Omstanders belden meteen 112 en ik werd (met fiets ) opgehaald door de ziekenwagen en naar het AZM gebracht ,hier aangekomen werd mijn fiets in garage gezet en ik ging gelijk door naar de EHBO. Na diverse onderzoeken (kapotte knie en ellenboog ) werden foto’s van mijn schouder gemaakt en ja hoor….sleutelbeen gebroken !!

Nu lig ik er dus wéér een tijdje uit.

Ik heb inmiddels aangifte gedaan.

Groetjes,  Sjef